Voor het eerst was het stil. Na bijna 20 uur. Roos stuurde mijn witte Range Rover over de A1. Diep in de nacht, bijna terug in Amsterdam. Die kleine vrouw achter het stuur van mijn grote auto. Ze slikte als eerste de stilte weg. “Dit was episch, realiseren jullie je dat ook?”. We hadden alle drie stil en ontroerd geluisterd naar Thunder Road. De live versie uit 1978. Alsof we het voor het eerst hoorden. Alsof we ons voor het eerst realiseerden hoeveel waarheid er in de tekst zat. Alsof we niet al 20 uur naar Bruce hadden geluisterd.
Het stilvallen was een klein wonder. Bijna een etmaal geleden stapten Annabel en Roos gillend bij mij in de auto in Amsterdam. We kenden elkaar via Twitter. Roos had ik nog nooit live gezien. Maar voordat we de ring bereikten waren de meest genante sexavonturen en feiten over mannen in ons leven (“Wat?!? Groeide zijn piemel omlaag?!?”) al uitgewisseld.
De reis ging naar Landgraaf. Via Duitsland. Nee, dat was niet de kortste route. Nee, ook niet de geplande. Nederland hield ineens op, terwijl wij zo hard als we konden meebrulden met Bruce. En te druk waren om op de weg en de TomTom te letten. We bluften ons backstage en scoorden VIP bandjes om onze pols zodat we met onze neus tegen het Pinkpop podium stonden toen Bruce opkwam.
De #Brusade bracht Annabel en mij eerder dit jaar al naar Barcelona en Frankfurt. We hadden onze held drie jaar geleden voor het laatst live gezien. Wij kenden elkaar toen nog niet. Stonden op hetzelfde veld. Misschien wel dicht bij elkaar. Mijn relatie van 20 jaar was net op de klippen. Met een rauwe wond die pas drie weken daarvoor was aangebracht stond ik uren huilend naar de Boss te luisteren. Al zijn teksten kwamen als mokerslagen binnen. Ze beitelden hoop in mijn zere lijf en kapotte hart. De hoop dat alles goed zou komen. Beter zou worden. Ik wist toen nog niet hoe ontzettend veel beter.
Totdat Bruce in Barcelona weer opkwam. Annabel en ik hadden al uren voor en in het stadion staan wachten. Nadat we onmenselijk vroeg van Schiphol waren vertrokken. Twee vrouwen die elkaar amper kenden, maar samen op avontuur gingen. Bruce speelde lang, veel te lang. Ergens in een toegift die anderhalf uur duurde voelde ik de grond op een verkeerde manier bewegen. Mijn chronische evenwichtstoornis speelde op. Uren en uren staan op te weinig slaap en eten hielp niet echt. Annabel stond voor me. Ze brulde met glimmende ogen met Bruce mee. Hoorde en zag niks om zich heen. Hoorde niet dat ik al twee keer had gezegd: “Annabel, ik ga flauwvallen”. Totdat ik echt flauwviel. Ik greep haar in mijn val vast. Ze zag direct dat het foute boel was. Ze nam me in een houdgreep en sleurde me voor het podium weg. Voordat ik vertrappeld kon worden door een menigte die alleen maar oog had voor de band. Op een EHBO stretcher naast het podium kwam ik bij.
Mijn moment van 2012 is dat ik me realiseerde dat veiligheid niet alleen in een man zit die 20 jaar bij je blijft. Dat er nieuwe waardevolle mensen in je leven komen. Die er voor je zijn als je ze nodig hebt. Mijn land of hope and dreams bleek echt te bestaan. En ik vond het via twitter. En via Bruce.
