Mijn moment. Ik kan beter zeggen, mijn jaar. Want het is zeker mijn jaar geweest. Het jaar van loslaten en verbinden.

Ik heb op mijn blog alles losgelaten. De structuur, en alle know like en trust flauwekul. Echte trust gaat over laten zien wie je bent, en niet over hoe je graag gezien wordt.

Dus blogde ik elke dag. Ook als ik niks te zeggen had. En juist op die momenten had ik veel te zeggen. Ik blogde wat er op dat moment in me op kwam. Hele gesprekken heb ik met mezelf gevoerd. Zo goed als life op mijn blog. En daarmee kwam de bevrijding. Van alles waar ik aan vast klampte.

Het web is een weerspiegeling van je gemoed. Dus vond ik allemaal prachtige, open mensen. Mensen die zichzelf bloot gaven. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in anderen. In mij. Mensen die me zo veel vertrouwen schenken dat het voelde alsof ik thuisgekomen was.

Een van die mensen bij jij Henk-Jan. Dank daarvoor.

In mei heb ik meegedaan aan een workshop body percussion. Gegeven door de Turkse groep Kekeça. Zelden heb ik met andere mensen zo puur genoten van het moment. Zoiets heb ik nog een keer kunnen beleven op een dansweekend. Bijzondere ontmoetingen. Niet in de laatste plaats met mezelf. Meer leren voelen, dit jaar.

Teruggevonden. De puber die van een betere wereld droomde.

Ik ben begonnen met vloggen. Voorbij de schaamte van het kijken naar mijn eigen kop. Voorbij de schaamte van mijn eigen belerendheid en betweterigheid.

En zo heb ik ontdekt dat ik blij kan zijn met wie ik ben. En dat ik er niet voor terug hoef te deinzen dat ik een boodschap heb.

Mijn boodschap is: Geef de ander het vertrouwen om zichzelf te kunnen zijn.

In 2013 ga ik het niet bij dromen houden. Ik ga werken aan die betere wereld. Als er ooit een tijd rijp was is het nu. Ik ga plukken.

Die maskers van onzekerheid vallen af als je mensen echt ontmoet. Volgens mij is dat waar "mijn moment" over gaat. Mijn moment in ieder geval wel.

De wereld moet een plek worden waar je je thuis kunt voelen.