2,5 Jaar geleden bracht ik een vrolijk enthousiast mannetje dat altijd blij was en iedereen lief vond naar de intensieve menshouderij die we basisschool noemen. Een grote school met zo'n 1.000 kinderen en een schoolplein vol met cito-vrezende burgers. Ik stond onwennig op het overvolle schoolplein toen hij na zijn eerste wenmiddag naar me toe kwam en zei 'mama, ik weet niet wat dat was, maar daar ga ik nooit meer naartoe.'
Dat gevoel heeft hij 2,5 jaar gehad. Mijn kleine held is een vrolijk enthousiast mannetje met tomeloos veel energie en een berg nieuwsgierigheid. Sinds hij op school zit, zijn de woorden die dezelfde positieve kenmerken omschrijven, verandert in: een druk impulsief mannetje dat moeilijk te handhaven is. Hij luistert niet en is altijd druk met iets anders dan waar de juf mee bezig is. Klinkt pijnlijk? Is het ook. Als moeder omdat ik graag wil dat mijn kind gelukkig is en dat iedereen ziet hoe geweldig hij is. Als organisatie activist omdat ik potentie zie in deze karaktereigenschappen en baal dat het systeem die potentie onderdrukt. De mensen die me kennen, zullen het zien zoals ik het zag, dat kind lijkt gewoon op zijn moeder. Toen hij kletsend uit mijn buik kwam, waren de doktoren al bezorgd en toen zei ik al: maak je niet druk, hij lijkt op zijn oma en zijn moeder.
Wij proberen al 2,5 jaar om ons mannetje in de pas te laten lopen en aan de norm te laten voldoen om te zorgen dat hij het naar zijn zin krijgt. We overleggen met de juf, met de intern begeleidster en met hun onderwijskundige/adviseur. We komen altijd uit op een beloningssysteem dat hem motiveert in de pas te lopen en aan de norm te voldoen. Tevergeefs, zijn ‘verzet’ is halsstarrig… We leren niet van hem, we zullen hem leren in de pas te lopen. De school vindt dat het beter gaat, maar ik stuur hem met een steeds zwaarder hart naar school. Het past niet bij wie ik ben om een kind dat prima is zoals hij is te laten buigen voor een systeem dat niet meer past bij deze tijd. Om hem te laten zijn wie hij is en om ten volle het potentieel daarvan te benutten, moet het systeem aangepast worden.
Ik zeg het vaker, mijn kinderen zijn mijn spiegels, mijn richtingaanwijzers en dit jochie helpt ons bouwen aan een nieuw systeem. Tijd om mijn opvattingen over de norm los te laten en hem te helpen zoeken naar zijn levensdoelen en er invulling aan te geven. Toch werd me aan alle kanten aangeraden groep 3 af te wachten, hij is slim, mag dan alles gaan leren dus dat gaat hij fantastisch vinden. Ik had er een zwaar hoofd, maar vooral hart in, maar ging er weer tegen beter weten in mee.
Na de eerste dag in groep 3 kwam hij weer teleurgesteld thuis omdat de juf zo op hem moest mopperen. Hij voelde zich stom en was teleurgesteld in zichzelf. Die avond en de volgende ochtend heeft hij een plannetje gemaakt en zei toen:”ik heb een muntje van Kung Fu Panda in mijn zak en als ik weer druk wordt, pak ik die vast en fluister ik ‘Innerlijke vrede, innerlijke vrede’. Dan word ik wel rustig en hoeft de juf niet meer zo op me te mopperen.”
Ik preek al jaren dat mensen niet voor hun leidinggevende moeten werken. Leidinggevenden zijn collega’s met een andere taak. Mensen zouden moeten werken voor de missie van een bedrijf terwijl ze aan hun eigen levensdoelen werken. Dan kunnen ze namelijk zelf nadenken over hoe ze maximale toegevoegde waarde denken te hebben voor dat collectieve doel en hoe zij daar lol in kunnen hebben. Een leidinggevende plezieren, leidt af van waar het werkelijk om draait; het samen werken aan de groei en succes van het bedrijf, op een plezierige manier. Door mijn kleine held realiseer ik me dat het niet zo vreemd is dat de meeste mensen voor een baas werken. Kinderen leren dit al in het basisonderwijs. Ikzelf schreef mijn opstellen vaak puur voor de leraar.
Ik wist precies hoe en waarover ik moest schrijven om te zorgen dat ik hoge cijfers haalde, doordat ik wist wat de leraar boeide. Door dat kleine ventje te horen over hoe hij zijn juf zou plezieren, werd ik met een schok wakker, stop, hou op! Geen dag meer, geen uur meer in die overvolle klas waar uren zo niet jaren besteed worden aan het stilhouden van prachtige kinderen die ons wat willen vertellen, het is genoeg geweest.
Tijd voor nieuw onderwijs waarin we kinderen leren na te denken over hun levensdoelen. Dan leren ze dat die doelen voortkomen uit hun eigen dieper liggende behoeften en wensen. Het vraagt om persoonlijke ontwikkeling om erachter te komen wat je levensdoelen zijn. Zo raken mensen intrinsiek gemotiveerd om invulling te geven aan hun (loop)baan. Tijd voor onderwijs dat werkelijk het kind helpt om te worden wat ze kunnen zijn en wat ze willen zijn.
We hebben Auke van school gehaald, na 1 dag groep 3. Nee, de juf krijgt geen kans meer, want het ligt niet aan de juf, het systeem is niet goed voor hem en als je het mij vraagt, voor geen enkel kind dat over twintig jaar in een innovatie economie mag werken. En nee, het wordt geen andere school in de wijk, want ze kunnen ondanks veel passie niet veel meer dan zijn huidige school. Bezweken onder de Citodruk en ingeperkt door bestuursdruk. Vanaf hopelijk volgende week gaat Auke naar een school waar spelen de leervorm is en waar de kinderen de school runnen; de democratische school voor Natuurlijk leren in Renkum (www.basisschooldevallei.nl). Een school waar geleefd wordt in plaats van een plek waar kinderen voorbereid worden op het leven vaeen eeuw geleden. De school is van Maaike van Mourik. Een vrouw die ik pas een paar weken ken, maar tomeloos veel respect en liefde voor voel. Ik hoop dat zij haar moment hier ooit ook mag delen! Zij gaat ons helpen van Auke het jongetje te maken die hij allang is, maar die hij hopelijk snel weer mag zijn van zichzelf...
